16/11/2006

.....วันนี้ผมตัดสินใด้แล้วครับ ผมขอโทษนะครับ...ผมทำสิ่งที่ผมเคยพูดเอาไว้กับคุณไม่ได้ ผมไม่สามาถเป็นพี่ชายคุณได้อย่างที่ตั้งใจ ผมพยายามแล้วครับ...มันยากเหลือเกินที่ผมจะทำใจ ยากเหลือเกินครับที่ผมจะเปลี่ยนความรักที่ผมมีให้คุณ ผมรักคุณมากเกินกว่าที่จะเปลี่ยนใจ...ยิ่งเจอคุณผมก็ยิ่งเจ็บ มันเจ็บมากนะครับ...ผมไม่รู้ว่าผมจะทนได้ถึงเมื่อไหร่ ผมว่ามันคงถึงเวลาแล้วนะครับที่ผมคงต้องปล่อยคุณไปเสียที มันคงไม่มีประโยนช์ที่ผมจะดึงคุณไว้อีกต่อไป ยิ่งมองคุณผมก็รู้สึกได้ว่าในใจคุณไม่เคยมีผมอยู่เลยสักนิด ผมอาจจะหวังและคิดถึงตัวเองมากเกินไป ผมแค่หวังจะอยู่ใกล้ๆคุณแม้นเพียงช่วงสั้นๆในแต่ละวัน แต่มันกลับเป็นการทำให้ใจผมยิ่งเจ็บมากขึ้นทุกวันนะครับ... มันคงถึงเวลาที่ผมคงต้องไปเสียที

.....ผมผิดเองที่รักคุณมากเกินไป ผมทำตามหัวใจตัวเองมากเกินไป ไม่ต้องห่วงผมนะครับ...เวลามันจะทำให้ผมดีขึ้นเอง ถึงแม้นว่ามันอาจจะนานสักหน่อย สิ่งที่ผมทำให้คุณผมเต็มใจและทำให้ด้วยความรักนะครับ สุดท้ายผมก็รู้ครับ...คนที่เจ็บมันก็คือผมเอง โชคดีนะครับ วันนึงถ้าผมแข็งแรงกว่านี้ผมคงทำใจได้...และกลับมาเป็นเหมือนเดิมครับ

15/11/2006

14/11/2006

...บางครั้งการทำงานหนักก็สามารถทำให้เราลืมเรื่องราว ต่างๆในใจได้